این جوان برای تغییر جنسیت تا پای مرگ رفت

جستجو
۱۳۹۶/۱/۱۷ پنج شنبه
(1)
(0)
این جوان برای تغییر جنسیت تا پای مرگ رفت
این جوان برای تغییر جنسیت تا پای مرگ رفت
«امیرعلی» 30 ساله است؛ یک ترنس. آرام صحبت می‌کند. جمله‌ها را با مکث‌های کوتاه به هم پیوند می‌دهد. سخت بشود عصبانی‌اش کرد؛ اینجور به نظر می‌آید. هفت‌خوان تغییر جنسیت را گذرانده. روزهای پریشانی، این پا و آن پا کردن برای فاش کردن حقیقت وجودش، مراجعات پی در پی به متخصصان که ثابت کند به‌راستی همان است که ادعا دارد، گرفتن جواز جراحی و خود جراحی. شنیدن اسم جراحی، تنش را می‌لرزاند. چقدر سخت بود این خوان آخر ...
آفتاب‌‌نیوز :
ترنس‌های اف‌.تو.‌ام یعنی کسانی که از زن به مرد تغییر جنسیت می‌دهند، نهایتاً دو عمل جراحی را باید بگذرانند، اما امیرعلی هفت بار زیر تیغ جراح رفته است؛ جراح اگر مهارت کافی داشت، قطعاً کار به اینجا نمی‌کشید.
 
به گزارش آفتاب، روزنامه ایران در ادامه می‌افزاید: این‌طور که آرام نشسته و شمرده صحبت می‌کند، سخت است باورش که چه روزهایی را گذرانده: «بعد از جراحی، خونریزی قطع نمی‌شد. برای پیدا کردن محل دقیق آن، دوباره زیر تیغ می‌رفتم اما بی‌فایده بود. جراح نمی‌توانست محل خونریزی را پیدا کند. لخته‌های بزرگ خون درست به‌اندازه توپ بیسبال از بدنم خارج می‌شد و فکر می‌کردم، این کبدم است که دارد تکه تکه می‌شود. هیچ حسی از جسمم نداشتم. فکر می‌کردم می‌میرم. تنها نگرانی‌ام این بود که وقتی خانواده‌ام در آن سرما برای تحویل گرفتن جسدم می‌آیند، در جاده یخبندان شهرمان حادثه‌ای برایشان پیش نیاید. آخر سر جراح گفت حتماً به شیشه اعتیاد داری که خون بند نمی‌آید! گفتم چطور ممکن است من دو هفته در بیمارستان باشم و هر روز هم از من نمونه خون بگیرند برای آزمایش و آنوقت معلوم نشده باشد که معتادم؟!»
 
امیرعلی با وجود آنکه هیچ امیدی به زنده ماندن نداشت، جان سالم به در برد. آن روزها گذشته؛ روزهایی که آیةالکرسی می‌خواند تا دلش گرم شود. حالا بعد از گذراندن دوره نقاهت طولانی و با وجود اینکه دچار چسبندگی روده شده و آپاندیسش را حین جراحی از دست داده و عوارض دیگری هم پیدا کرده، هنوز زنده است.
 
قصه‌اش را می‌گوید تا قصه تکراری دیگران نشود؛ دیگرانی همچون خودش. ترانسکشوال‌هایی که خودشان انتخاب نکرده‌اند در این وضعیت باشند، اما هستند و هر کسی ممکن بود در این وضعیت باشد. باید به مسأله نزدیک شد تا بتوان درباره‌اش قضاوت درستی کرد. قضاوت‌های نادرست و از سر بی‌اطلاعی، کار را سخت‌تر می‌کند برای کسانی که پیکار با بدنشان را از کودکی آغاز کرده‌اند و بعد، زمانی که پا به نوجوانی و جوانی گذاشته‌اند، با انواع و اقسام برچسب‌ها و انگ‌ها و قضاوت‌های بی‌رحمانه مواجه بوده‌اند؛ از خانواده و اطرافیان تا جامعه که این یکی، بارش از همه بیشتر بود و هست، حتی از زخم‌های دردناک جراحی.
 
ترنس‌ها قربانیان طبیعت هستند
 
«دنبال کردن این قبیل کارها با وجود پاره‌ای از تنگ‌نظری‌هایی که وجود دارد، ساده نیست. در مورد انجمن‌ها و سازمان‌های مردم‌نهاد دیگر خیلی راحت می‌شود حرف زد و کار انجام داد، اما قضیه ترنس‌ها این‌طور نیست.»
 
این را دکتر مجید ابهری، آسیب‌شناس اجتماعی می‌گوید؛ در نخستین همایش بیماران مبتلا به اختلال هویت جنسی. نخستین، واژه خوبی است. اینکه راهی باز شده، گرچه دیرهنگام اما همین هم جای امیدواری دارد. درست 30 سال از فتوای سرنوشت‌ساز امام خمینی(ره) درباره تغییر جنسیت می‌گذرد و جامعه با افراد دارای اختلال هویت جنسی، هنوز آنقدرها سازگار نیست. بهتر است آن را با عبارت «ملال جنسیتی» بنامیم. ملال از ملول می‌آید. ملول یعنی ناراحت و غمگین. ترنس‌ها از جنسیت خود ملولند. جسمشان یک جنس است و روحشان، جنسی دیگر. امام خمینی(ره) معتقد بودند که جسم را می‌شود تغییر داد اما روح را نه. به همین دلیل هم بود که فتوای تاریخی تغییر جنسیت را صادر کردند.
 
«من از سال 1358 روی قضیه ترنسکشوال کار می‌کنم و از همان زمان هم حمله‌های زیادی به من شده است. در آن سال‌ها بیماران ترنس را به عنوان منحرفان اجتماعی به مطب من ارجاع می‌دادند. البته هنوز هم برخی خانواده‌های این افراد و بخشی از جامعه، آنها را منحرف می‌دانند، در حالی که ترنس‌ها در واقع قربانیان طبیعت هستند و با همجنس‌گراها تفاوت دارند
 
ابهری ادامه می‌دهد: «روح رهبر کبیر انقلاب با این فتوای آزاداندیشانه، شاد باد. ما مدیون آزاداندیشی امام(ره) هستیم و دنباله‌روهای واقعی ایشان، کسانی هستند که راه امام(ره) را به واقع ادامه می‌دهند.»
 
همایش با همت مشترک انجمن حمایت از بیماران مبتلا به اختلال هویت جنسی و ستاد هم افزایی و حمایت از سازمان‌های مردم‌نهاد شهر تهران به ریاست الهه راستگو برگزار شده است؛ همان کاری که ابهری آن را ساده نمی‌پندارد. وقتی موضوع، ترنس باشد نگاه‌ها جور دیگری می‌شود. ترنس‌ها از همین نگاه‌ها گریزانند، برای همین هم هست که بعضی‌هایشان به گفته ابهری، به دلیل فشار خانواده‌ها و جامعه، تا پای خودکشی هم پیش رفته‌اند.
 
«بودجه‌ای که برای ترنسکشوال‌ها در سازمان بهزیستی در نظر گرفته شده، چیزی حدود 20 میلیون تومان است و این در حالی است که هر عمل تغییر جنسیت، حدود 25 میلیون تومان هزینه دارد. اینجاست که پای افراد سودجو به قضیه باز می‌شود. بگذارید نگویم که چه مسائلی پیش می‌آید. بگذارید نگویم، که این بچه‌ها را می‌برند تایلند و خرج جراحی‌شان را می‌دهند به شرط آنکه ... . این قبیل اتفاق‌ها زمانی پیش می‌آید که نقش مردم کمرنگ می‌شود. مردم و انجمن‌ها باید در بحث آسیب‌های اجتماعی وارد شوند و نباید کارها فقط به دولت سپرده شود. باید واقعیت‌ها عنوان شود و خیران، به یاری بیایند. وقتی اطلاع‌رسانی درست صورت گیرد، جای ابهامی هم باقی نمی‌ماند. اما در این باره یک مشکل اساسی وجود دارد و آن این است که ما بانک اطلاعاتی نداریم.»
 
این آسیب‌شناس، سخنانش را با طرح یک سؤال ادامه می‌دهد: «در حال حاضر چند ترنس در کشور داریم؟ جواب این است که نمی‌دانیم چون بانک اطلاعاتی نداریم. اینجاست که ترنس‌ها باید خودشان وارد عمل شوند و خود را به انجمن‌های فعال معرفی کنند. شبکه‌های اجتماعی هم می‌توانند در این راه کمک زیادی کنند. بعضی از بچه‌های ترنس به خاطر فشار خانواده حتی نمی‌توانند پایشان را از خانه بیرون بگذارند، چون پدر و مادر از اینکه فرزندشان در جامعه دیده شود، خجالت می‌کشند. باید در وهله اول خود ترنس‌ها به خودشان کمک کنند و دلسوز خودشان باشند. با مشخص شدن تعداد ترنس‌ها، دولت و خیران باید کمک کنند تا مشکل این افراد هم به شکل مناسبی حل شود.»
 
ابهری، مشکل دیگر را مربوط به موانع قانونی می‌داند: «گرچه که موانع قانونی و شرعی برای دریافت مجوز و تغییر جنسیت برای ترنس‌ها وجود ندارد اما همچنان خلأ‌هایی در این مورد وجود دارد که مشکلاتی را برای این افراد به وجود می‌آورد. از جمله اینکه فرد ترنس، بعد از تغییر جنسیت باید تمامی مدارک خود را تغییر نام دهد که البته مانع قانونی برای این کار وجود ندارد ولی حساب کنید فردی که بعد از گرفتن مدرک کارشناسی، عمل تغییر جنسیت را انجام داده، باید تمام مدارک تحصیلی خود را از کلاس اول دبستان تغییر دهد که خودتان می‌دانید کار راحتی نیست و دردسرهای زیادی دارد. بهتر است قانونی تدبیر شود که بر اساس آن آخرین مدرک تحصیلی این افراد ملاک باشد. اینجا روی صحبتم با مجلس است بویژه خانم لاله افتخاری که در جمع ما حضور دارند. مشکلات مربوط به کیفیت پایین جراحی هم متأسفانه وجود دارد و باید بهبود پیدا کند، اما مهم‌ترین مسأله، همان نگاه جامعه به ترنس‌هاست که هنوز هم گاهی با شماتت یا تمسخر است. به هرحال این افراد بعد از تغییر جنسیت، باید زندگی کنند و اشتغال داشته باشند اما خیلی از ترنس‌ها بعد از جراحی، دیگر از شانس داشتن شغل مناسب برخوردار نیستند.»
 
 ترنس-ها
دکتر مجید ابهری (ترنس ها)
طراحی شده توسط شرکت طراحی سایت و سایت ساز آنلاین یوتاب - فروشگاه ساز اینترنتیطراحی شده توسط شرکت طراحی سایت و سایت ساز آنلاین یوتاب - فروشگاه ساز اینترنتی