menusearch
majidabhari.ir

به بهانه یک کودک آزاری

جستجو
۱۳۹۹/۱۱/۹ پنج شنبه
(2)
(0)
به بهانه یک کودک آزاری
به بهانه یک کودک آزاری

 

آزار کودکان یکی از آسیب هایی است که دارای ابعاد مختلف می باشد. بعد اول و اصلی آن، لطمه به روحیه،روان و جسم کودکانی است که سرمایه اصلی جامعه و گردانندگان چرخ های اقتصاد، سیاست و فرهنگ کشور می باشد. متاسفانه با گسترش فضای مجازی و توسعه این فرآیند در زندگی نوجوانان، جوانان و بزرگسالان، کودک آزاری و نمایش دلخراش آن سه برابر گردیده است. البته قبل از ورود فضای مجازی و اینترنت به جامعه،کودک آزاری با عنوان آسیب اجتماعی وجود داشت اما نمایش آن به این صورت نبود. اینک برای شاخ سازی اینترنتی و جذب لایک بعضی از افراد که دچار مشکلات روحی و روانی هستند دست به کودک آزاری های فجیع می زنند و آن را در فضای مجازی نشر می دهند. علی رغم تصویب قوانین متعدد و اینکه کشور ما یکی از امضاکنندگان اصلی کنوانسیون حمایت از حقوق کودکان می باشد هنوز هم شاهد این ماجرای آزار دهنده در جامعه هستیم. از نظر آسیب شناسی اجتماعی، کودک آزاری و انواع مختلف آن را می توان به محورهای زیر تفکیک نمود:
کودک آزاری عاطفی؛ یعنی محروم نمودن کودکان از محبت و توجهات ویژه عاطفی والدین در خانه و در جامعه.
کودک آزاری تحصیلی و علمی، یعنی محروم نمودن کودکان از درس و اجبار آنها به کار و تهیه کمک خرج خانواده.
تنبیهات بدنی کودکان و شکنجه های جسمی مانند داغ کردن و کتک با کمربند.تنبیهات روانی، به کار بردن الفاظ و القاب رکیک به کودکان و سرزنش آنهاست که بسیار ماندگار تر و عمیق تر از آزارهای جسمانی می باشد. از نگاه رفتار خانوادگی چه کسانی کودکان را تنبیه می نمایند؟ والدین معتاد و یا والدینی که کنترل هیجانی خویش را ندارند، ناپدری و نامادری که به قصد انتقام جویی و کینه ورزی کودکان بی گناه را مورد تنبیه قرار می دهند و پدر یا مادر دارای وسواس در زمینه تدریس یا کار منزل که کودکان را تا حد مرگ مورد تنبیه قرار می دهد تا کارها و رفتارها،مطابق میل و استانداردهای رفتاری آنها صورت پذیرد. بعضی از والدین به اشتباه تصور می کنند اگر کودکان را تنبیه کنند آنها در راه مستقیم تربیتی قرار می گیرند در حالی که کودکان با تنبیهات جسمی و روحی سرکش تر شده و دچار تنش های رفتاری و روحی شده که شب ادراری، اضطراب، استرس، افت تحصیلی، فرار از مدرسه و نهایتاً فرار از خانه از عوارض آن می باشد. در بسیاری از کشورها که قوانین واقعی حمایت از کودکان وجود دارد، تنبیه جسمی یا روحی کودک باعث می گردد سرپرستی والدین از آنها سلب شده و کودکان به مراکز نگهداری و یا خانواده های دارای صلاحیت سپرده شوند. در کشور ما علیرغم وجود قوانین بازدارنده هنوز ملاحظه نشده که از پدر یا مادری که فاقد مدیریت سرپرستی می باشد سلب صلاحیت گردد و فرزند او به مراکز تربیتی سپرده شود. در صورتی که اخذ سرپرستی و حضانت کودک و سپردن وی به مراکز نگهداری یا خانواده های دارای صلاحیت، از این روش های غیرانسانی، غیر اسلامی و غیر اخلاقی خودداری خواهند نمود. متاسفانه همانطوری که عرض کردم با ورود و توسعه فضای مجازی تنبیه کودکان و آزار حیوانات به دو بخش از سرگرمی های اینترنتی تبدیل گردیده است آزار حیوانات بیگناه و گرفتن فیلم از آنها و قرار دادن آن در اینترنت یکی از سرگرمی های آزاردهنده و بیمارگونه می باشد و دومین بخش آن آزار کودکان و تهیه فیلم و عکس از این صحنه های دلخراش و
قرار دادن آن در فضای مجازی است. همین چند روز پیش کودکی توسط عمویش با تسبیح
آویزان شده و مورد خنده قرار گرفته است. این چگونه وسیله تفریحی و خنده و سرگرمی است که باعث آزار یک کودک بیگناه و ضعیف می گردد؟ قطعا مشکلات روحی و روانی این اتفاق تا آخر زنده بودن او در روح و روانش باقی می ماند. از نگاه رفتارشناسی، کودکانی که در خانواده مورد آزارهای جسمی و روحی یا تنبیهات مختلف قرار می گیرند در بزرگسالی و در آینده افرادی کینه توز و انتقام جو
بار می آیند که ممکن است دست به هر کار خشونت آمیزی در جامعه بزنند. پلیس فتا و نیروهای انتظامی و امنیتی باید با روش های علمی و فنی خود این افراد را پیدا کرده و آنها را
به دست قانون سپرده و نتایج را به اطلاع جامعه برساند تا بزهکاران بدانند در هر شرایطی در حاشیه امن وجود ندارند و دست عدالت بسیار قدرتمندتر از پای آنها برای فرار است. از سوی دیگر روانکاوی، روان درمانی، تخلیه روانی و بهسازی روحی و رفتاری اصلی ترین درمان ها برای این نوع کودکان است.حالا که فضای مجازی بسیاری از زشتی ها و پلشتی ها را نمایان می کند لازم است نهادهای تربیتی و رسانه ها به ویژه صدا و سیما و روزنامه ها در این زمینه وارد عمل شده و علل بروز اینگونه جرایم و جنایات را اعلام نموده و روش های اصلاحی و درمانی آن را نیز بیان نمایند.